စမင္ကြၽန္းက ငရဲျပည္ (1)

စမင္ကြၽန္းက ငရဲျပည္

သုဝဏဝတီၿမိဳ႕ရဲ႕ သူေဌးေတြထဲက တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ သူေဌးႀကီးနႏၵရဲ႕ သမီးျဖစ္သူ နတ္ပန္းႏြယ္တစ္ေယာက္ ပ်င္းပ်င္း႐ွိသည္ႏွင့္ ေလသာျပတင္းကို ဖြင့္ကာ တစ္ဦးတည္းေလညႇင္းခံေနမိသည္။ ထို႔စဥ္ ျမင္ကြင္းထဲဝင္တဲ့ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ရင္ထဲလႈပ္ခတ္သြားသည္။

ဓားလွံ လက္နက္ေတြ ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့ရဲမတ္ေတြသူတို့အလယ္မွာေတာ့ ျငိုးငယ္တဲ့အသြင္နဲ့ မိန္းမပ်ိုေလးတစ္ဦး။ လက္နွစ္ဘက္ကို ေဘးသို့ဆန့္တန္းထားရျပီး ဝားလံုးတစ္လံုးနွင့္ တြဲခ်ည္ခံထားရရွာသူေလး။

ဒီတိုင္းျပည္ကို ဘုရင္ေဒဝသိမ္းပိုျပီးကတည္းက သူ့ကိုပုန္ကန္မည္ဟု ယူဆရသူတိုင္းကို ဖမ္းဆီးႏွိပ္ဆက္ေနၾက။ အခုလဲ ထိုအမ်ိဳးသမီးငယ္ေလးကို မည္မ်ွထိ ႏွိပ္ဆက္ထားသည္မထိ အဝတ္အစားပင္အျပည့္အစံုမ႐ွိေတာ့ ။ အ႐ွက္လံုရံု လံုခ်ည္တစ္ထည္ကို ရင္႐ွားထားရ႐ွာသည္။

လူေတြၾကားထဲ အဝတ္အစားမလံုမျခံဳႏွင့္ လည္ပင္းတြင္းႀကိဳးကြင္း စြပ္ကာ အဆြဲခံျခင္းအေပၚ ထိုအမ်ိဳးသမီးငယ္ေလး ႐ွက္ေန႐ွာေပလိမ့္မည္။ ပန္ႏြယ္ေလး ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ေငးကာ သတိလက္လြတ္ ကိုယ့္လက္ေကာက္ဝတ္ကို တင္းတင္းကေလး စုပ္ကိုင္ထားမိသည္။

ပန္းႏြယ္ရဲ႕ စိတၱဇတစ္ခုပင္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက မည္မ်ွျပည္စံုေနခဲ့ေစကာမူ ထိုသို႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခံထားရေသာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကိုျမင္တိုင္း သူတို႔ေနရာ ဝင္ခံစားမိတတ္သည္။ ထိုသို႔ဝင္ခံစားတိုင္းလည္း လိြင္စိတ္က အပ်ိဳေလးတန္မဲ့ ႏိုးၾကားလာတတ္သည္။

ယခုလဲ ထိုအက်ဥ္းသူေလးေနရာမွာ ဝင္ခံစားၾကည့္မိသည္။
သူမ လူေတြၾကားထဲမွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန္တန္းတုပ္ေႏွာင္ခံထားရသည္။ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွာ ရင္႐ွားထားေသာ အဝတ္မွလြဲ၍ တျခားမ႐ွိ။ သူမ၏ လွပေသာ အခ်ိဳးအဆစ္မ်ားကို ပုရိသအေပါင္းတို႔ေငးေမာ သေရယိဳေနသည္ စသျဖင့္ေပါ့

ေတြးရင္းေတြးရင္း ရင္လႊမ္းတန္ဆာေအာက္မွ လံုျခံဳစြာ ဖံုးဖိထားေသာ ႏို႔သီးေခါင္းေလးမ်ားေထာင္ထလာသည္။ အဖုတ္မွလဲ အရည္ၾကည္ေလးမ်ား က်လာသည္။ ျမင္ကြင္းကေတာ့ တစ္ျဖည္းျဖည္းေဝးကြာေပ်ာက္ကြယ္သြားေပၿပီ သူမလဲ အလိုမျပည့္ေသာ စိတ္ကို သက္ပ်င္းခ်ကာ အိပ္ေဆာင္ဝင္ခဲ့သည္။ မနက္ခရီးသြားရမည္ေလ။

ဆက္ရန္
လက္ယာ