ရမၼက္ေၾကြး - ၂

ရမၼက္ေၾကြး - ၂ (CooCo @ အခ်စ္တကၠသိုလ္ - ဆင္ျခင္အသိျဖင့္ဖတ္ပါ က႑)
=======================================

ယမံုသည္ ေယာက္က်ားျဖစ္သူ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္၍ ႏႈတ္ဆက္အနမ္းေပးကာ ခရီးထြက္သြားသည္ႏွင့္ ေဖ့ဘုတ္ေပၚတြင္ အလြမ္းစေတးတပ္တစ္ခု ေရးတင္လိုက္သည္။ ျပီးသည္ႏွင့္ ျပင္ဆင္ျခယ္သကာ ရံုးဖယ္ရီကို စီး၍ အလုပ္သြားသည္။ စီးရင္း ပ်င္းလာသျဖင့္ ကားေပၚတြင္ ဖုန္းထုတ္၍ ၾကည့္စဥ္ မက္ေစ့တစ္ေစာင္ေရာက္ေနေၾကာင္း ေတြ႔သည္။ မက္ေစ့ပို႔သူက ဖရန္႔လစ္ထဲက Wolf ဆိုသည့္သူ ။ အားေပးစကားေျပာျခင္းျဖစ္၍ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာလိုက္သည္။ ယမံုတို႔လို ရုပ္သံေလာကက ပရန္စန္တာမ်ားသည္လည္း ပရိတ္သတ္ႏွင့္ လူလုပ္ရသည္ျဖစ္၍ အားေပးသူမ်ားကို ျပန္လည္ တံုျပန္ေပးရသည္။ Wolf ဆိုသည့္လူက သူမ်ားေတြလို ဖြန္ေၾကာင္ စကားမ်ား စ မလာတတ္သူျဖစ္၍ အလိုက္အထိုက္ ျပန္ စကားေျပာျဖစ္တတ္သည္မွာ ၆ လ ခန္႔ပင္ရွိခဲ့ျပီ။ ယခုလည္း ကားလမ္းပိတ္၍ ဖယ္ရီေပၚတြင္ ပ်င္းေနသည့္အတူတူ Wolf က စကားလာေျပာသည္ကို ျပန္ေျပာေပးေနမိသည္။

Wolf က အားေပးစကားမ်ားေျပာရင္းေမးသည္။ ေယာက္က်ား ခရီးထြက္တာ ဘယ္ႏွစ္ရက္ၾကာမွာမို႔လို႔ လြမ္းရတာလဲျဖင့္ ရယ္ေမာ စေနာက္သည္။ ယမံုက ငါးရက္ဟု ျပန္ေျဖရင္း ငါးကမၻာၾကာမည္ဟု ခံစားရေၾကာင္း ျပန္ေျပာေတာ့ ထိုလူက ရယ္သည္။ ယမံုလည္း ထိုလူႏွင့္ လိုက္ပါ ရယ္ေမာရင္း စိတ္နည္းနည္း ေပါ့သြားသည္။ ညေနရံုးဆင္းလွ်င္ အေမတို႔ အိမ္သြား ထမင္းစားမည္ဟု ၾကံထားေသာ အစီအစဥ္ကိုလည္း ဖ်က္လိုက္သည္။ ကိုကို မရွိေပမယ့္ ကိုကို႔ အရိပ္ေတြရွိသည့္ အခန္းေလးထဲတြင္ ယမံု ေနရဲပါသည္။ ညေန ငါးနာရီ ရံုးဆင္းျပီးေနာက္ ဖယ္ရီျဖင့္ ျပန္လာရင္း လမ္းထိပ္တြင္ပင္ ဟန္ဘာဂါ တစ္လံုး ၀ယ္သည္။ ဒါသည္ ယမံု႔အတြက္ ညစာပင္။ ကိုကိုရွိလွ်င္ေတာ့ ထမင္းခ်ိဳင့္အတြက္ ဟင္းခ်က္ရမည္။ ကိုကို႔ကို ကိုယ္တိုင္ ခ်က္ျပဳတ္ေပးခ်င္သည္။ ခ်က္ထားသမွ်ကို ကိုကို အားရပါးရ စားေနလွ်င္ ယမံု ေက်နပ္သည္။

တိုက္ခန္း ေလွကားထိပ္ေရာက္၍ ေလွကားေသာ့ဖြင့္မည္ ျပဳစဥ္ ေသာ့ခေလာက္ ေပ်ာက္ေနသည္ကို ေတြ႔သည္။ ေသာ့ပ်က္ျပန္ျပီထင္သည္။ တိုက္ခန္းမွာ ၇လႊာ ျဖစ္၍ စုစုေပါင္း ၁၄ ခန္းရွိသည့္အတြက္ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ေသာ့ခေလာက္ခမ်ာလည္း အဖြင့္အပိတ္ ရာႏွင့္ခ်ီလုပ္ရရွာရာ ၾကာၾကာမခံနိုင္ျဖစ္ပံုေပၚသည္။ ယမံု ကိုယ့္အခန္းရွိရာ ေလးလႊာသို႔ ေရာက္၍ အခန္းတံခါးကို ဖြင့္၀င္ျပီး ျပန္ပိတ္မည္ျပဳစဥ္ အေပၚထပ္ ေလွကားေထာင့္မွ လူတစ္ဦးသည္ ဘြားကနဲဆိုသလို ေပၚလာျပီး ပိတ္ေတာ့မည့္ တံခါးကို ေဆာင့္တြန္းကာ ယမံု႔ ကိုယ္ေလးကို ဖမ္းခ်ဴပ္လိုက္သည္။ ယမံု ရုတ္တရက္မို႔ ေၾကာင္သြားစဥ္ ထိုလူသည္ အခန္းတံခါးကို ျပန္ပိတ္ျပီးေနာက္ ေလာ့ခ္ခ်လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ သူ႔ ဂ်ာကင္အိတ္ထဲမွ ဆိုလိုတိတ္အေခြၾကီးကို ထုတ္၍ ယမံု႔ လက္ေတြကို ပတ္စည္း တုပ္ေႏွာင္သည္။

ယမံု သတိ၀င္လာကာ ရုန္းကန္ ေအာ္ဟစ္ရန္ၾကိဳးစားမည္ျပဳစဥ္ ခၽြန္ျမေသာ ဓားသြားေလးတစ္ေခ်ာင္းသည္ ယမံု႔ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးေပၚ တင္လာသည္။ ယမံု မလႈပ္၀ံ့ေတာ့။ ပခံုးထက္က စလင္းဘက္အိတ္ေလးကို ထိုလူ႔ထံ ထိုးေပးလိုက္ရင္း ပစၥည္းမ်ားကို ယူပါရန္ ႏွင့္ အညံ့ခံေၾကာင္း သေကၤတျပလိုက္သည္။ ထိုလူက ယမံု႔ စလင္းဘက္အိတ္ကို ဂရုမစိုက္။ လက္ေတြကိုသာ တိတ္ျဖင့္ အထပ္ထပ္စည္းေႏွာင္ေနသည္။ ျပီးေတာ့ ပါးစပ္ကို တိပ္ျဖင့္အုပ္သည္။

စိတ္ခ်သြားျပီဟု ထင္သြားပံုရသည့္ သူသည္ ယမံု႔ကိုယ္ေလးကို ေပြ႔ဖက္၍ ၾကမ္းျပင္ေပၚ တြန္းလွဲခ်လိုက္သည္။ ယမံုသည္ ဓားျပႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရျပီဟု သူ႔ကိုယ္သူ ထင္သည္။ တစ္ကယ္ေတာ့ ယမံုတို႔မွာ ဓားျပ၀င္တိုက္ရေလာက္ေအာင္ ပစၥည္းဥစၥာ ကံုံုလံုၾကြယ္၀ေနသည္ မဟုတ္။ လခစား ၀န္ထမ္း လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ျခစ္ျခစ္ကုပ္ကုပ္ ေနထိုင္စားေသာက္ရင္း စုမိေဆာင္းမိ ေငြေၾကးဆိုသည္မွာ တိုက္ခန္းငွားခ ေပးဖို႔မွ်သာ။ သို႔ဆိုလွ်င္ သည္လူ လိုခ်င္သည္မွာ ဘာျဖစ္နိုင္သနည္း ။ ယမံု ေတြးရင္း စိုးရိမ္စိတ္ ေဆာင့္တက္သြားသည္။ ထိုလူသည္ လူကို လိုခ်င္တာျဖစ္မည္။ ကိုကိုသိလွ်င္ ျပႆနာ အၾကီးအက်ယ္ တက္မည္။ ယမံု႔ကိုေတာင္ ခြဲခြားသြားနိုင္သည္။ ယမံု စဥ္းစားေနခ်ိန္တြင္ပင္ ထိုလူသည္ ဂ်ာကင္အက်ၤီကို ခၽြတ္ျပီး၍ ဂ်ာင္းေဘာင္းဘီမွ ခါးပတ္ကို ခၽြတ္ေနေခ်ျပီ။

ယမံု ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါး ေအာ္ဟစ္ကာ လက္ကို ေနာက္ျပန္ တုပ္ေႏွာင္ခံထားရသည့္ၾကားက လူးလဲ ကုန္းရုန္းထသည္။ ထိုလူက ကုန္းထလာေနေသာ ယမံု႔ကို တစ္ခ်က္မွ်ၾကည့္၍ ယမံု႔ ၀မ္းဗိုက္ကို လက္သီးျဖင့္ တစ္ခ်က္ထိုးလိုက္သည္။ ေအာင့္ကနဲ နာက်ဥ္မူႏွင့္အတူ ယမံု ေခြေခြကေလး ျပန္လဲက်သြားသည္။ ထိုလူသည္ ခပ္တိုးတိုးေလး ရယ္ေမာလိုက္ရင္း သူ႔အိတ္ထဲမွ ဖုန္းကို ထုတ္ကာ အခန္းေထာင့္တြင္ ေထာင္၍ ဗီဒီယို ရိုက္ကူးသည့္ ခလုတ္ကို ႏွိပ္သည္။ ယမံု ျမင္လိုက္မိ၍ နာက်င္ေနသည့္ၾကားက ကိုယ္လံုးေလးကို ခ်ာကနဲလွည့္၍ ကင္မရာျမင္ကြင္းမွ လြတ္ေအာင္ ေက်ာခိုင္းလိုက္သည္။ ထိုလူက ဤသို႔ အျဖစ္မခံ။ ယမံု႔ကိုယ္လံုးေလးကို ေပြ႔ဖက္ဆြဲလွည့္လိုက္ရင္း မ်က္ႏွာကို ခ်ဴပ္ကိုင္၍ ကင္မရာဘက္ လွည့္ေစသည္။ ျပီးေတာ့ .မံု႔မ်က္ႏွာ တစ္ခုလံုးကို နမ္းသည္။ ရြံ႕သည္။ မခံမခံရပ္နိုင္ျဖစ္ျခင္းသည္ ယမံု႔ ႏွလံုးသားထဲတြင္ အလံုးအရင္းျဖင့္ ဖြဲ႔တည္သည္။

သို႔ရာတြင္ ရုန္းကန္လို႔က မရ။ လက္ႏွစ္ဘက္စလံုးသည္ ယမံု႔ ခါးေနာက္တြင္ လက္ျပန္အေနအထားျဖင့္ ရွီေနသည္။ ကိုယ္လံုးကေလးကို တြန္႔လိမ္၍ မ်က္ႏွာကို ဘယ္ညာယမ္းျခင္းအားျဖင့္သာ အလိုမတူေၾကာင္း ျပသေနရသည္။ ထိုလူကေတာ့ ဂရုမစိုက္ပါ။ သူ ဂရုစိုက္သည္က ယမံု႔ ထမီစေလးကို လိပ္တင္၍ ေပါင္းသား တုတ္တုတ္ေလးကို ပြတ္သပ္ ကိုင္တြယ္ေနျခင္းပင္။ ယမံု အျပင္းအထန္ ရုန္းကန္သည္။ အင္းအားကမမွ်ရတဲ့ ၾကားထဲ.. လက္ႏွစ္ဘက္ အကူအညီမပါ၍ ရုန္းကန္ျခင္းသည္ ထိုလူ႔အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ပံုမရ။ ထမီစေလးသည္ ကြင္းလံုးကၽြတ္၍ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ပံုက်သြားသည္။ ယမံု ငိုေလျပီ။ ငိုရံုသာ တတ္နိုင္ေတာ့သည္။ ကိုကိုေရ.. ကယ္ပါဦး.. လို႔ အက်ယ္ၾကီး ေအာ္မိေသာ္လည္း တိပ္စည္းခံထားရသည့္ ႏႈတ္ခမ္းမွ အသံသည္ ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးမွ်ေလာက္သာ ထြက္သည္။

ထိုလူသည္ ယမံု႔ ေပါင္လံုးေလး ႏွစ္လံုးကို ျဖဲကားတိုး၀င္လာကာ သူ႔ကိုယ္လံုးၾကီးျဖင့္ တက္ဖိစျပဳလာသည္။ ယမံု ရုန္းကန္ရသည္မွာ ေမာလြန္းမက ေမာျပီ။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ရသည့္ ကိုကို႔အတြက္ အားေလွ်ာ့၍ မျဖစ္။ ဓားနဲ႔သာ အထိုးခံလိုက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယမံု႔ မ်က္ႏွာေလးေရွ႕သို႔ ေရာက္လာေစာ ထို႔လူ ရင္ဘတ္ၾကီးကို ေခါင္းျဖင့္ တိုးေ၀ွ႕တိုက္ပစ္လိုက္သည္။ ထိုလူက သူ႔လိင္တံၾကီးကို ယမံု႔ကိုယ္ထဲ ထိုးသြင္းရန္ ၾကံရြယ္ေနခ်ိန္ျဖစ္၍ အငိုက္မိသြားကာ ယိုင္ကနဲျဖစ္သြားသည္။ အနည္းငယ္ ေဒါသထြက္သြားပံုျဖင့္ အသက္ရႈသံ ရႈးကနဲ တစ္ခ်က္ထြက္လာျပီးေနာက္ ယမံု႔လည္တိုင္ေလးကို ဖ်စ္ညွစ္ဆုပ္ကိုင္လာသည္။ ယမံု အသက္ရႈက်ပ္လာသလို လည္ပင္းကလဲ နာလာသည္။ ေခါင္းေလးကို ဘယ္ညာ ယမ္း၍ ရုန္းေသာ္လည္း မလြတ္။ ေနာက္ဆံုး မ်က္လံုးေတြထဲက ျပာလာျပီး ရင္အံုတစ္ခုလံုး မို႔ေမာက္ခံုးၾကြကာ အသက္ကို အျပင္းအထန္ ရႈရခ်ိန္က်မွ သူက လႊတ္ေပးသည္။

ယမံု မရုန္းနိုင္ေတာ့။ ရုန္းရန္ ခြန္အားဟူ၍လည္း တစ္စက္ကေလးမွ် မရွိေတာ့။ ေခတၱမွ် ျပတ္ေတာက္သြားသည့္ ေလကိုသာ အသည္းအသန္ ရႈသြင္းေနရရင္း အဆမတန္ ေမာဟိုက္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ထိုလူသည္ သူ႔လိင္တံၾကီးကို ယမံု႔ကိုယ္ေလးထဲ ထိုးသြင္းလာသည္။ စိတ္မပါလက္မပါႏွင့္ အနိုင္က်င့္ခံေနရသည္ျဖစ္၍ အရည္ၾကည္မထြက္ေသာေၾကာင့္ အ၀ေလးသည္ ၾကမ္းတမ္း ေျခာက္ေသြ႔ ေနသည္။ ထိုလူကေတာ့ ယမံု႔ကို ထည့္တြက္သည္ မဟုတ္qqqqqqqေခ်ရာ သူ႔လိင္တံ ထိုးသြင္းနိုင္ဖို႔ကိုသာ အာရံုစိုက္၍ ဖိသြင္းေနသည္။ နာသည္။ ကိုကိုသည္ ယမံု႔ကို မည္သည့္အခါကမွ် ဤသို႔ မဆက္ဆံ။ သူ စိတ္ပါေနခ်ိန္ေတာင္ ယမံု႔ဘက္က အဆင္သင့္မျဖစ္လွ်င္ စိတ္ထိန္းျပီး သူ႔ဘာသာ လက္ႏွင့္ လုပ္တတ္သူ ။ ကိုကို.. ကိုကိုေရ.. ယမံု႔ကို ကယ္ပါဦး..