ယဥ္ယဥ္ အပိုးက်ိဳးပါျပီရွင္ ၂

ယဥ္ယဥ္လည္း စိတ္ဆုိးသည္ ။ ေမေမတုိ႕ ေဖၾကီးတုိ႕ေတာင္ တခါမွ ေလသံမာမာမေျပာဖူးတဲ႕ သူ႕ကို ဒီလိုမ်ိဳး လာဆူဆဲတာ သက္သက္ လာေၾကာတာလို႕ ျမင္သည္ ။ ငယ္ငယ္တည္းက ဒီဘၾကီးႏွင္႕ ဆံုတိုင္း အဆင္မေျပ ။ ဘာရယ္ေတာ႕မဟုတ္ ၊ သူေမေမတုိ႕ကို ဆုိးျပျပီဆိုလွ်င္ ေဘးကေန မေနႏိုင္မထုိင္ႏိုင္ ၀င္၀င္ ေျပာေသာေၾကာင္႕ ျဖစ္သည္ ။ သယ္ထည္႕လုိက္ပါလားတုိ႕ ၊ နားရြက္ဆြဲလိမ္လိုက္တုိ႕ စသျဖင္႕ ၀င္အာရာ ယဥ္ယဥ္ မၾကည္ ။ ေမေမတို႕ကေတာ႕ ဘၾကီး ၀င္ေျပာလွ်င္လည္း ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးႏွင္႕သာ တံု႕ျပန္တတ္သည္ ။ ယဥ္ယဥ္ကိုေတာ႕ လက္ဖ်ားႏွင္႕ပင္ မတုိ႕ဖူး ။ က်န္တဲ႕ အခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ႕ သူ႕ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ဆက္ဆံခ်င္ပံုပါပဲ ။ ဒါေပမယ္႕ သူကို ဆံုးမဖို႕ ေဘးက တြန္းကတည္းက အျမင္မၾကည္တာေၾကာင္႕ ယဥ္ယဥ္ကေတာ႕ ခပ္တန္းတန္းပဲ ေနသည္ ။

ေနာက္၃ရက္မွာလည္း ဘႀကီးနဲ႕တူမ အဆင္မေျပႀက ။ အႀကိမ္ႀကိမ္ စကားမ်ားသည္ ။ ေစာေစာျပန္လာဖုိ႕ ေျပာထားတာကို ေႀကးအုိး၀င္စားသည္ ဆိုျပီး ေနာက္က်သည္ ။ ဦးျမင္႕ေသာင္း မႀကိဳက္မွန္း သိရက္နဲ႕ပင္ ဖင္က်ပ္ေဘာင္းဘီ ၊ ဂါ၀န္စကပ္ တုိႏွံႏွံမ်ားကိုသာ တေန႕တမ်ိဳး မရိုးရေအာင္ ၀တ္ျပသည္ ။ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ျပီးတုိင္းလည္း ယဥ္ယဥ္က ေျပာခ်င္တာ ျပန္ေျပာျပီး လွည္႕ထြက္သြားကာ အခန္းတြင္း ေအာင္းသည္ ။ ဦးျမင္႕ေသာင္း ျမိဳသိပ္ရတဲ႕ ေဒါသေတြ ေရကာတာက်ိဳးသလုိ လွ်ံၾကလုလုပင္ျဖစ္လာျပီ ။ သူ႕အရင္စိတ္ႏွင္႕သာဆို မလြယ္ ။

ဒီေန႕ည အိပ္ေတာ႕ ဦးျမင္႕ေသာင္း နဖူးေပၚလက္တင္ျပီး ေသခ်ာစဥ္းစား ေနပါတယ္ ။ သူ႕ကိုဒီေလာက္ထိ ႏႈတ္လွန္ထုိးေနတာ အဆုိးဆံုးက သူ႕ကို ဘာမွမသိတဲ႕သူႀကီး ပမာ မတူသလို မတန္သလို အခ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ေျပာဆိုေနတာေတြကို ဆက္သည္းခံသင္႕မသင္႕ပါ ။

. . တူမႀကီး ယဥ္ယဥ္ဆုလတ္က ေခ်ာသည္ ။ မ်က္ႏွာေလးက ျပစ္မ်ိဳးမွဲ႕မထင္ေအာင္ လွသည္ ။ ေဒါင္ေကာင္းသည္ ။ အဓိကက တင္ပါးႀကီးေတြ အနည္းဆံုး ၃၈ ၊ ၃၉ လက္မေလာက္ရိွေအာင္ ဖြံ႔ထြားေတာင္႕သည္။ ထားပါ ဒါကသူနဲ႕ မဆိုင္ပါ ။ ဆုိင္တာက ေဆးေက်ာင္းသူပီပီ မာနႀကီးျပီး စြာသည္ ။ အျခားေနရာမွာ စြာတာကို လက္ခံႏိုင္သည္ ။ မာနၾကီးသင္႕တာေတြရိွလုိ႕ ၾကီးတာ မမွားပါ ။ မာနၾကီးသင္႕သည္႕ေနရာ မၾကီးသင္႕သည္ေနရာ ရိွသည္ကို ဒီတူမ သိပံုမေပၚ ။ သူလို ဘႀကီးအရင္းကိုပင္ မတူမတန္ ဆုိတဲ႕အမူအရာေတြကို ထပ္တလဲလဲ ျပေနသည္ ။ မေလးစားပဲ ႏႈတ္လွန္ထုိးသည္ ။ ရင္႕ရင္႕သီးသီး ဆက္ဆံသည္ ။ ဒါေတြကိုေတာ႕ သည္းမခံသင္႕ေတာ႕ ဟုထင္လာသည္ ။ သမီးအရင္းမဟုတ္ေပမယ္႕လည္း ကိုယ္႕ညီမကေမြးတဲ႕ တူမအရင္းစစ္စစ္ ျဖစ္တာမို႕ ဆံုးမသင္႕လွ်င္ ဆံုးမရမယ္ လို႕လည္း ေတြးျမင္မိပါတယ္ ။ အခုလည္း သူစိတ္ကိုထိန္းထားတာ ဆံုးခန္းတိုင္ေနျပီ ။ မၾကာမီ ေပါက္ကြဲထြက္ေတာ႕မည္ ။ ဒီေတာ႕ ဦးျမင္႕ေသာင္းေတာ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္ပါျပီ ။

ခဏတျဖဳတ္ပဲေနမွာ မို႕လို႕ စိတ္ကို ထိန္းမေန သင္႕ေတာ႕ပါဘူး ။ ေနာက္ေန႕က စလုိ႕ သူ႕နဂို စိတ္အတိုင္းပဲ ေနမယ္ ။ အဲဒါကို လာျပီး အခ်ိဳးမေျပ ထပ္လုပ္လုိ႕ကေတာ႕ ဘႀကီးတေယာက္က တူမတေယာက္ကို ဆံုးမသလိုပဲ ဆံုးမရေတာ႕မယ္ ။ လြန္လာလွ်င္ ရိုက္တန္ရိုက္ ျဗင္းတန္ျဗင္းရေတာ႕မယ္ ။ သူ႕ဘာသာသူ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေဆးေက်ာင္းသူ မကလုိ႕ဘာႀကီးပဲျဖစ္ေနေန တူမက တူမပဲ ဟုဆံုးျဖတ္လုိက္ရင္း စိတ္ဒံုးဒံုးခ်ကာ အိပ္လိုက္ပါေတာ႕တယ္ ။

စေနေန႕မုိ႕ ေဆးရံုမသြားတဲ႕ ယဥ္ယဥ္ အိမ္မွာပဲ ေနသည္ ။ ေန႕လည္ေရာက္ေတာ႕ ဧည္႕ခန္းမွာ တီဗီြဖြင္႕ရင္း ရုပ္ရွင္ထိုင္ ႀကည္႕ေနမိသည္ ။ ခဏႀကေတာ႕ ဦးျမင္႕ေသာင္းလည္း ေန႕လည္ေန႕ခင္း တေရးအိပ္ရာက ႏုိးေတာ႕ ထျပီး သတင္းႀကည္႕ဖုိ႕ အလာ ဧည္႕ခန္းမွာ ၂ေယာက္ဆံု ျဖစ္ၾကပါသည္ ။ ယဥ္ယဥ္ အိမ္ေနရင္း ၀တ္ထားတဲ႕ အျပာႏုေရာင္ ေျဗာင္စပန္႕သား ေဘာင္းဘီကြာတားက အေျခပိုင္းမွာ ခပ္ပြပြရယ္ ။ အဲဒါကုိ ေျခတဖက္ေထာင္ကာ ထိုင္ေနတာမို႕ ေထာင္ထားတဲ႕ ဒူးဘက္မွာ ေဘာင္းဘီက ေပါင္ရင္းနားမွာ ပံုက်ေနသည္ ။ ျပည္႕ျပည္႕ျဖိဳးျဖိဳး ေပါင္လံုးျဖဴျဖဴၾကီးေတြက ၀င္းပေနသည္ ။

. . . “ ဘဘႏိုးျပီလား ” . . .
တခြန္းေမးျပီး ဒီအတုိင္းဆက္ထိုင္ေနလုိက္သည္။ တီဗီြ ရီမုေတာ႕ မေပး ။ ထလည္း မထေပး ။ ကိုယ္ကအရင္ေရာက္ေနတာ သူလာတုိင္း ထေပးစရာလား ။

ဦးျမင္႕ေသာင္း မ်က္စိထဲ အျမင္မေတာ္တာက သူ႕ကို ဖယ္မေပးလို႕မဟုတ္ ။ သူ႕ၾကည္႕ခ်င္မွန္း သိတဲ႕ သတင္းလုိင္းကို ေျပာင္းမေပးလို႕လဲမဟုတ္ ။ ဆက္ထုိင္ေနတာလည္း ျပသာနာမရိွ ။ ဒါေပမယ္႕ ဘႀကီး လာတာေတာင္ ဒူးေထာင္ျပီး ထုိင္ေနတာကို မျပင္တာကို သေဘာမေတြ႕တာ ။ ဦးျမင္႕ေသာင္း အယူအဆ အနည္းငယ္ ဒိတ္ေအာက္တယ္လုိ႕ ဆုိေပမယ္႕ သူလည္း ေခတ္ကို မ်က္ေျခပ်က္ေနသူ တေယာက္ေတာ႕မဟုတ္ ။ သူ႕သမီးေကာလိပ္ေက်ာင္းသူ ေခတ္က ေဘာင္းဘီဖင္က်ပ္ ၀တ္တာ ရိုက္ခဲ႕ေပမယ္႕ အခုေခတ္မွာေတာ႕ လူတုိင္း၀တ္တဲ႕ အ၀တ္အစားမွန္း နားလည္ေပးရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းသိသည္ ။ စကပ္ဆုိလွ်င္လည္း ဒူးေလာက္ရိွလွ်င္ လက္ခံသင္႕ႏိုင္သည္ ။ အိမ္ေနရင္း ေဘာင္းဘီကြာတားေတြ ဂါ၀န္ပြေတြ ၀တ္တယ္ဆိုကလည္း မဆန္းမွန္း နားလည္ပါသည္ ။ သူ႕စိတ္ဖုတာက ေနပံုထုိင္ပံု ျဖစ္သည္ ။

. . . “ ယဥ္ယဥ္ ငါလူႀကီး လာတာေတာင္ ညည္းက ဒူးေထာင္ေပါင္ကားနဲ႕ ေပါင္ကလည္း ေပၚေနေသးတယ္ ။ ခ်စမ္း ေျခေထာက္ . . .
ယဥ္ယဥ္ ေထာင္ထားတဲ႕ ဒူးကိုေတာ႕ ခ်လုိက္ပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႕ ႏႈတ္သီးေကာင္းလွ်ာပါး ပီပီ ျပန္ေတာ႕ေျပာလိုက္ေသးတယ္ ။

. . . “ ေအာ္ ဘဘရယ္ ေပါင္ေပၚတာမ်ား ဆန္းလား . . .
. . . “ ညည္းမိန္းခေလး အရွက္မရိွဘူးလား . . .
ဦးျမင္႕ေသာင္း ဒီတခါေတာ႕ စိတ္ကိုခၽြန္းအုပ္မထားေတာ႕ ။

. . . “ အိမ္မွာေနတာပဲ ။ ဒီလိုပဲေပါ႕ေပါ႕ပါးပါးေနေနႀက ။ ဘဘ မျမင္ခ်င္ရင္ မႀကည္႕နဲ႕ေပါ႕ ။ . . .
. . . “ ေတာက္ ” . . .
ဒီတခါေတာ႕ ေတာက္ေခါက္သံ အက်ယ္ၾကီးေၾကာင္႕ ယဥ္ယဥ္ လန္႕သြားပါသည္ ။

. . . “ ေကာင္မ ညည္းေတာ္ေတာ္ တရားလြန္ျပီ ေနာက္တခြန္း ထပ္ေျပာရင္ ငါထရိုက္ေတာ႕မယ္ေနာ္ ” . . .
ထရိုက္ေတာ႕ မယ္ဆိုတာထက္ ေကာင္မဆိုတဲ႕ စကားေၾကာင္႕ ယဥ္ယဥ္လည္း ေဒါသေထာင္းခနဲ ထြက္သြားသည္ ။ ဘယ္သူမွ သူ႕ကို ေကာင္မ လို႕မေခၚဘူး မေအာ္ဘူး။

. . . “ ရိုက္ရဲလား ရိုက္ရဲရင္ ရိုက္လုိက္ေလ ဘဘ ။ ဘဘသမီးေတြလို လုပ္တုိင္းခံမယ္ ထင္ေနလုိ႕လား ” . . .
. . . “ ညည္း ညည္း ” . . .
ဦးျမင္႕ေသာင္း ေဒါသကထိန္းမရေတာ႕ ။ ၀ုန္းခနဲ ထရပ္သည္ ။ ျပီးေတာ႕ ေစာနကတည္းက အသံေတြၾကားလုိ႕ ေရာက္လာတဲ႕ မိႏြယ္ကို လွမ္းေအာ္ျပီး

. . . “ မိႏြယ္ သြားၾကက္ေမႊး သြားယူစမ္း ” . . .
. . . “ ရွင္ ဘဘႀကီး ” . . .
. . . “ ညည္းကို ႀကက္ေမႊးသြားယူဖုိ႕ေျပာတာ ။ သြားစမ္း ျမန္ျမန္ ” . . .
. . . “ ဟုတ္ဟုတ္ ” . . .
မိႏြယ္လဲ ေျပးေလျပီ ။ ယဥ္ယဥ္ကေတာ႕ ဘာမွမေျပာေသး ။ သူ႕ေရွ႕မွာ အခုပဲထ တခုခုလုပ္ေတာ႕မလုိ မ်က္တပ္ႀကီး ရပ္ျပီး ရႈးရွဲ ၀ူး၀ဲ ျဖစ္ေနတဲ႕ သူ႕ဘၾကီးကို ခပ္တည္တည္ပဲ စိုက္ၾကည္႕ ေနပါသည္ ။

. . . “ ငါလည္း သမီးေတြခ်ည္းေမြးထားတာပဲ ။ ညည္းကို ဘယ္သူမွမဆံုးမလုိ႕ အခုေလာက္ျဖစ္ေနတာ ” . . .
. . . “ ဘဘ သမီးေတြ ေမြးထားတယ္ေလ အဲဒါဘာျဖစ္တုန္း ။ သမီးက ဘဘသမီးမွမဟုတ္တာ ” . . .
. . . “ ညည္းေျပာေလ ဆုိးေလပါလား ။ ေအး ညည္းငါ႕သမီး မဟုတ္ေပမယ္႕ ငါ႕တူမဆိုတာ မေမ႕နဲ႕ ။ ထစမ္း ငါေျပာေနတယ္ေလ ” . . .
သူကသာ ေအာ္ေနေပမယ္႕ သူ႕တူမေခ်ာၾကီး ယဥ္ယဥ္ဆုလတ္ကေတာ႕ တုပ္တုပ္ေတာင္မလႈပ္ ။ မထီသလုိ မ်က္ႏွာေပးျဖင္႕ ျပန္ၾကည္႕ေနသည္ ။

“ အား အင္း ” . . .
ဦးျမင္႕ေသာင္း အရင္လုိ သည္းခံ မေနေတာ႕႔တာမုိ႕ ပါးစပ္နဲ႕ ေျပာလို႕မရတဲ႕ ယဥ္ယဥ္႔ကို လက္ေမာင္းက ဆြဲလို႕ ထခိုင္းပါေတာ႕တယ္ ။ ယဥ္ယဥ္ကလည္း ျငိမ္ျငိမ္ေလး ပါသြားမယ္႕သူ မဟုတ္ေတာ႕ ရုန္းေသးသည္ ။ ဒါေပမယ္႕ သူ႕ဘာသူ ေဒါင္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အမ်ိဳးသမီးနဲ႕ သန္ဆဲမာဆဲ ေယာကၤ်ားၾကီးေပမို႕ မခံႏိုင္ပဲ ပါသြားသည္ ။ အဲဒီမွာတင္ လႈပ္ေနရုန္းေနဆဲ ယဥ္ယဥ္ရဲ႕ ဆက္တီခံုနဲ႕လြတ္ျပီး ၾကြတက္လာတဲ႕ ႏုႏုထြားထြား အပ်ိဳဖင္ၾကီးကို ၂ခ်က္ေလာက္ လက္၀ါးစာ ေကၽြးလုိက္ပါေတာ႕တယ္ ။

. . . “ ျဗန္း ” . . . “ အ ” . . . . . . . . “ ျဗန္း ” . . . “ အင္႕ ” . . .
ၾကီးမားၾကမ္းတမ္းတဲ႕ လက္၀ါးၾကီးက ဖင္သားအိအိႀကီးေတြကို ထိတဲ႕ အသံၾကီး ထြက္လာသည္ ။ ယဥ္ယဥ္လည္း အင္႕ခနဲ ေအာ္ျပီး ဖင္ၾကီးေကာ႕ကာ လန္႕ျဖန္႕ထူပူသြားသည္ ။

. . . “ ရပ္စမ္း တည္႕တည္႕ ” . . .
ယဥ္ယဥ္ သူ႕ဘၾကီးလက္ထဲ လြယ္လြယ္နဲ႕ပဲ ေဆြ႕ခနဲပါကာ မတ္တပ္ရပ္မိသြားတာ တျခားေၾကာင္႕ေတာ႕မဟုတ္ ။ ငယ္ငယ္ကတည္း လက္ဖ်ားနဲ႕ေတာင္ အတို႕မခံဖူးသူမုိ႕ ခုလို တကယ္အရိုက္ခံလုိက္ေတာ႕ မယံုႏိုင္ပဲ ေရွာ႕ျဖစ္ျပီး ရုန္းဖုိ႕ကန္ဖုိ႕ ေမ႕သြားတာ ။ ျပီးေတာ႕ ျဗင္းလုိက္တဲ႕ ေနရာကလည္း သူ႕ရဲ႕ ဖြံ႕ဖြံ႕ထြားထြား တင္ပါးၾကီးကို ။ မ်က္ရည္ေတြကေတာ႕ ခ်က္ခ်င္းကို၀ဲ တက္လာပါသည္ ။ နာလုိ႕မဟုတ္ပဲ ေဒါသေၾကာင္႕ ၾကိတ္မႏိုင္ ခဲမႏိုင္ ထြက္လာတဲ႕ မ်က္ရည္ေတြမွန္း တင္းတင္းႀကိတ္ထားတဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေတြက သက္ေသ ခံေနပါသည္ ။ အသက္ရႈတာေတြလည္း ျပင္းလာျပီး တီရွပ္အျဖဴ ေပၚကေရႊရင္အစံုကလည္း လႈပ္ရွားေနပါတယ္ ။

. . . “ ဘဘႀကီး ” . . .
တုန္တုန္ရီရီနဲ႕ မိႏြယ္ လာေပးတဲ႕ ၾကက္ေမႊးကိုလွမ္းယူလုိက္ရင္း ။

. . . “ ညည္း တအားရိုင္းတယ္ ။ ငါေျပာတာကို တခြန္းမက်န္ကို ျပန္ေျပာတယ္ ။ ငါသိပ္လာေနခ်င္လုိ႕ လာတယ္မ်ား မွတ္ေနလား ။ ညည္းအေမက လာေနေပးပါဆိုျပီး မနည္းေတာင္းပန္လုိ႕ လာေနတာ ။ ညည္းက ငါ႕ကို မဆက္ဆံခ်င္သလို အခ်ိဳးခ်ိဳးေနတာ ငါမသိဘူးမ်ား ထင္ေနလား ။ ညည္းတုိ႕ မိသားစုက ငါ႕ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုခ်မ္းသာတယ္ ။ ညည္းကလည္း သိပ္ေတာ္ သိပ္တတ္ျပီး ဆရာ၀န္ျဖစ္ခါနီး ဆုိေတာ႕ သိပ္ေထာင္ေနတာ ငါသိတယ္။ ေအး ဒါေပမယ္႕ ငါလည္း ငါ႕မာနနဲ႕ငါကြ ။ နင္ကတူမ ငါကဘႀကီး ။ လာေတာ႕ မေစာ္ကားနဲ႕ ”. . .
ေၾကာက္လုိ႕ ျငိမ္သြားတာ မဟုတ္ပဲ အံၾသေဒါသ ျဖစ္လြန္းလို႕ ေခတၱ ဆြံ႕အသြားတဲ႕ တူမကို ေျပာခ်င္တာေတြ တရစပ္ေျပာပစ္လုိက္ပါတယ္ ။

ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာေတာ႕ လန္႕ေနတဲ႕ မိႏြယ္ မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႕ ေက်ာက္ရုပ္ၾကီးလုိ မလႈပ္မယွက္ ရပ္ႀကည္႕ေနပါတယ္ ။ သူ႕မမေလး မ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းျပီး မီး၀င္း၀င္းေတာက္ေနတဲ႕ မ်က္လံုးေတြနဲ႕ ဘဘႀကီးကိုျပန္ၾကည္႕ေနပါလား ။ ခုနကသူ ဧည္႕ခန္းထဲျပန္၀င္၀င္လာခ်င္း မမေလး ကုိလက္ေမာင္းကဆြဲရင္း ဖင္ဆံုၾကီးကို လက္၀ါးၾကီးနဲ႕ ေဆာ္လိုက္တာ ေတြ႕လိုက္ပါတယ္ ။ ဘဘၾကီးကေတာ႕ ေၾကာက္စရာၾကီးပဲ ။ မမေလးကလည္း မာနသိပ္ၾကီးတာ ။ အခုလည္း ေပးလိုက္တဲ႕ ၾကက္ေမႊးနဲ႕ မမေလး ကိုတကယ္ပဲ ရိုက္ေတာ႔မွာလား မသိဘူး ။ မိႏြယ္ စိတ္ကူး ထဲမွာ အေတြးေပါင္းစံုနဲ႕ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္ စိတ္လဲလႈပ္ရွားရင္း ပြဲၾကီးပြဲေကာင္းကိုေစာင္႕ေနပါတယ္ ။

ဦးျမင္႕ေသာင္း လက္ထဲက ႀကက္ေမႊးကိုၾကည္႕ျပီး တကယ္ ရိုက္မယ္ဆိုေတာ႕လည္း စဥ္းစားမိျပန္ျပီ ။ ရိုက္ဖုိ႕ႏွက္ဖို႕အတြက္ သူ႕တူမက အသက္လည္း ၂၂ႏွစ္ ႀကီးေကာင္ၾကီးမားၾကီး ။ အဲေတာ႕ ဆံုးမခ်င္တာ ေတြသာေျပာလိုက္ျပီး ေျခသလံုးကို သံုးေလးခ်က္ေလာက္ ခပ္စပ္စပ္ေလး တီးေပးလိုက္ရင္ မွတ္သြားမလားပဲဟု ေတြးထားလုိက္မိသည္ ။ ခုေတာ႕လည္း သူ႕စိတ္ထဲက ေျပာခ်င္တာေတြ ဆက္ေျပာေနမိပါတယ္ ။

ယဥ္ယဥ္လည္း ေတြးေနသည္ ။ သည္ေခတ္သည္အခါ မွာ သူ႕လုိ အသက္အရြယ္ ေရာက္ေနတဲ႕ တူမကို ရိုက္မယ္ႏွက္မယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနတာကိုက လြန္လွျပီ ။ ၁၈ႏွစ္ကို အရြယ္ေရာက္သူလုိ႕ သတ္မွတ္ရင္ သူ႕အသက္၂၂ႏွစ္ဆိုတာ ဘယ္သူ႕ထိမ္းကြပ္မႈမွ မရိွသင္႕ေတာ႕ ။ သူ႕တင္ပါးကို ရိုက္သြားတာဟာ တကယ္ေတာ႕ ေစာ္ကားတာ၊ သက္သက္ အရွက္ခြဲတာဟု ေတြးရင္း စိတ္ေတြ ပြက္ပြက္ဆူလာသည္ ။ ယဥ္ယဥ္ စိတ္ဆိုးလာလွ်င္ ပိုပိုျပီး ရြဲ႕တတ္တာ ဘဘၾကီး မသိဘူးေလာ ။

. . . “ ညည္းကို ငါကအျမင္မေတာ္လြန္းလို႕ ေျပာေနတာ ယဥ္ယဥ္ ။ ညည္း၀တ္ခ်င္တာ ၀တ္တယ္ အရင္ကလည္း ၀တ္ေနတယ္ ဆုိေပမယ္႕ အခုညည္းဆီမွာ ငါလာေနတုန္းေတာ႕ အဲလိုမေနနဲ႕ ။ ညည္းက်န္တဲ႕အခ်ိန္ၾကိဳက္တာ၀တ္ ။ ဒါေပမယ္႕ အခုဘႀကီးအရင္းေခါက္ေခါက္ ဆိုတာကို နည္းနည္းေလးစားျပီး ငါ႕ကိုလည္း မ်က္စိထည္႕အံုး ။ ငါမၾကိဳက္တာေတြ အားနာပါးနာနဲ႕ ေရွာင္ေပးပါအံုးလား ။ ညည္းငါ႕သမီးမဟုတ္လုိ႕ သည္းခံေနတာ ။ ငါ႕သမီးေတြသာ အဲလုိ အရွက္မရိွ စကပ္တို ေဘာင္းဘီတို၀တ္ရင္ ေတြ႕တဲ႕ေနရာတင္ ဆြဲခၽြတ္ပစ္မယ္ ။ နားလည္လား ” . . .

. . . “ သမီးကိုေကာ ဆြဲခၽြတ္ခ်င္ေနလုိ႕လား ဟင္ ” . . .
မထိတထိ ေငါ႕ေတာ႕ေတာ႕ေျပာလုိက္တဲ႕ စကားေၾကာင္႕ ဦးျမင္႕ေသာင္း မင္သက္သြားပါသည္ ။

. . . “ ဘာ ” . . .
. . . “ ေအာ္ ဘဘက အတုိ၀တ္ရင္သာ မၾကိဳက္သာ ဆြဲခၽြတ္ဖုိ႕ၾကေတာ႕ စဥ္းစားသား ” . . .
. . . “ ညည္း ငါ႕ကိုစိန္ေခၚတာလား ။ ငါညည္းကိုေရာ မလုပ္ရဲဘူးလို႕ ထင္ေနလား ” . . .
. . . “ ေအာ္႕ သမီးကိုေရာ အျမင္မေတာ္ဘူး ဆုိတဲ႕ပုဒ္မနဲ႕ ဖင္ခၽြတ္ႀကည္႕ခ်င္ေနတာ လား ဟင္းဟင္း ကုိယ္႕အသက္အရြယ္မွ အားမနာ ” . . .
ယဥ္ယဥ္ ေဒါသေၾကာင္႕ေျပာသင္႕လား မေျပာသင္႕လားကိုပင္ မစဥ္းစားမိပဲ နားထဲႀကားတာကုိပဲ ပါးစပ္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပန္ရြဲ႕ျပီး ေျပာလုိက္ပါတယ္ ။ တဖက္ကလူ ရဲ႕သိကၡာကို အထိဆံုးျဖစ္မယ္႕ စကားေတြကိုခ်ည္းကို ေရြးေျပာမိရက္သားလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္ ။

. . . “ ငါ ငါ တယ္ . . . ေတာက္ . . . တယ္ေလ ” . . .
ေစာနကလုိ စိတ္ဆိုးေနခ်ိန္မွာ ေတာင္မွ မသိစိတ္ထဲ ရိွေနေသးတဲ႕ အတားအဆီးတခုက အရိွန္အဟုန္ျပင္းျပင္းနဲ႕ပဲ ျပိဳပ်က္သြားပါျပီ ။

. . . “ ယဥ္ယဥ္ ” . . .
ဦးျမင္႕ေသာင္း ဒီတခါေတာ႕ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေအာင္ တည္႕တည္႕ျပန္စိုက္ရင္း ေအးစက္စက္ အသံနဲ႕ ေခၚလိုက္ပါတယ္ ။ ခုနကထိ သူတို႕ျဖစ္ေနတာ အခ်ိဳးမေျပတဲ႕ကိစၥ ။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ႕ သူ႕တူမက ဘႀကီးကို စိန္ေခၚေလသည္ ။ သူ႕သိကၡာကိုလည္း ရြဲ႕ေစာင္းေျမာင္းလုိ႕ ေစာ္ကားေနျပီ ။ ဆိုးပါတယ္ ေပပါတယ္ မိုက္ပါတယ္ ဆိုတဲ႕သူေတြရဲ႕ စိတ္ကိုေတာင္ တစဆီျဖစ္ေအာင္ စစ္ေက်ာခဲ႕တဲ႕ အရင္စိတ္ဓါတ္က ျပန္ေနရာယူသြားပါျပီ ။

. . . “ ညည္းတရားလြန္သြားျပီ ။ ငါေျပာမယ္ ငါအသက္ ၆၀ ရိွျပီ ။ မိန္းမရတာ ႏွစ္၃၀ ေက်ာ္ပီ ။ ေမြးတာလည္း သမီး ၂ေယာက္ ။ ငါမျမင္ဖူးတာ ဘာမွမရိွဘူး ရွင္းတယ္ေနာ္ ။ ငါလုပ္လာတာကလည္း ရဲ ။ ညည္းထက္ မိုက္တဲ႕သူေတြကုိခ်ည္း ကိုင္လာတာ ” . . .
. . . “ အဲေတာ႕” . . .
. . . “ ငါလုပ္ရဲလုိ႕ ညည္း တံုးလံုးျဖစ္ရင္ ငါဘာမွမျဖစ္ဘူး ။ ညည္းပဲ ေသာက္ရွက္ ကြဲမွာေနာ္ ယဥ္ယဥ္ ။ တသက္နဲ႕ တကိုယ္ အရွက္အကြဲဆံုး အျဖစ္နဲ႕ ညည္းႀကံဳသြားမယ္ ” . . .
. . . “ အဲေတာ႕ ” . . .
ေမးေလးကိုရြဲ႕ကာ မထီတဲ႕အျပံဳးနဲ႕ ျပန္ေမးလုိက္တဲ႕ ယဥ္ယဥ္ကို မထီျပံဳးနဲ႕ပဲ တုန္႕ျပန္လုိက္ရင္းက

. . . “ အဲေတာ႕လား အဲေတာ႕ အခု ညည္းေဘာင္းဘီခၽြတ္လိုက္ ” . . .
အဲေတာ႕ ဆုိတဲ႕စကားထပ္မထြက္လာပဲ ပါးစပ္ ပိတ္သြားတာက ယဥ္ယဥ္ ။ အံ႕ၾသမင္တက္ျပီး ပါးစပ္ အေဟာင္းသားျဖစ္သြားတာက မိႏြယ္ ။

“ ညည္း မႀကားဘူးလား ။ ညည္းကို ခါးမွာရိွေနတဲ႕ အဲဒီ႕ေဘာင္းဘီကို ခၽြတ္ခိုင္းတာ ။ ၁ထပ္တည္းမကလုိ႕ ၂ထပ္ျဖစ္ေနရင္လည္း အစံုလိုက္သာ အခုအဲဒီ႕ေနရာမွာတင္ ရပ္ျပီး ခၽြတ္ဖုိ႕ေျပာတာ ။ ညည္းရဲ႕ ခါးေအာက္ပိုင္းမွာ ေမြးကတည္းကပါတဲ႕ ပစၥည္းေတြက လြဲလုိ႕ တျခား ဘာတခုမွ မက်န္ေအာင္ ခၽြတ္ နားလည္တယ္ေနာ္ ” . . .
တလံုးခ်င္းဆီ ေျဖးေျဖးနဲ႕ သဲသဲကြဲကြဲေျပာလုိက္တဲ႕ စကားသံက ေသြးေအးလြန္းလွပါတယ္ ။ ရုတ္တရက္ အမ္းေနတဲ႕ မာနခဲမေလး ယဥ္ယဥ္႕ ကိုႀကည္႕ျပီး ဆက္ေျပာပါတယ္ ။

. . . “ ငါေျပာျပီးျပီေလ ။ ညည္းဆီမွာ ပစၥည္း ငါမျမင္ဖူးတာမရိွဘူးလုိ႕ ။ ကဲကြာ ခုအခ်ိန္က စျပီး ရိုင္းရိုင္းပဲ ဒဲ႕ေျပာေတာ႕မယ္ ။ ညည္းဂြႀကားက ပစၥည္းေလ ရိုင္းရိုင္းေခၚရင္ အဖုတ္ေပါ႕။ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္၄၀ထဲက အဖုတ္ေပါင္းစံု ငါျမင္ဖူးျပီးသား ။ ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္မွ ကိုယ္႕တူမဟာ တခု ပိုျမင္လုိ႕ငါအတြက္ ဘာမွမထူးဘူး ။ ညည္းအဖုတ္ႀကီး က်ေတာ႕မွ အေစ႕ကေန အတက္ထြက္ေနရင္ ေတာ႕လည္း အထူးအဆန္းေပါ႕ ယဥ္ယဥ္ရယ္ ” . . .

တသက္လံုး ေကာင္းေကာင္းပင္ မၾကားခဲ႕ဘူးတာေတြနဲ႕ ပက္ပက္စက္စက္ကို အေျပာခံလုိက္ရသလို ေသြးေအး ရက္စက္လြန္းတဲ႕အသံေၾကာင္႕ ခ်က္ခ်င္းပဲ ငယ္ထိပ္ေရာက္ေနတဲ႕ ေဒါသေတြ ေျခဖ်ားထိဆင္းျပီး ေျမၾကီးထဲ ၀င္သြား ပါတယ္ ။ ေက်ာရိုးထဲမွာ စိမ္႕ခနဲ ေအးလာကာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေႀကာက္စိတ္ေတြ တဖြားဖြားေပၚလာပါတယ္ ။ သည္လို အေျပာခံ ေနရမယ္မွန္း လည္း ကိုယ္႕နားကုိယ္ပင္မယံု ။

. . . “ မိႏြယ္ ေဘးကတံခါးကို ေသာ႕သြားခတ္လုိက္ အျပင္သံပန္း ေခတ္တဲ႕ ေသာ႕နဲ႕ပဲ ဒီအထဲက မင္းတုံးမွာ ခက္လုိက္။ ျပီးရင္ ၀ရံတာ တံခါးလည္းေသာ႕သြားခတ္လုိက္ ” . . .
. . . “ ဟုတ္ ဟုတ္ ” . . .

မိႏြယ္လည္း ေျပာတဲ႕အတုိင္း ေသာ႕ခေလာက္ကိုယူကာ ေျပာတဲ႕အတိုင္း ေျပးခတ္ရွာပါတယ္ ။ တူမေခ်ာ ေဆးေက်ာင္းသူႀကီး ယဥ္ယဥ္ကေတာ႕ ခုနကလုိ ေဒါသအရိပ္အေယာင္ေတြ မရိွေတာ႕ပဲ ရုတ္ျခည္းၾကီး ေပ်ာ႕က်လာတဲ႕ အေျခအေနက မ်က္ႏွာမွာ အထင္းသားေပၚေနျပီ ။ ဒါေပမယ္႕ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ရေတာ႕မွာကိုေတာ႕ လံုး၀မယံုေသးပါဘူး ။ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏိုင္တဲ႕ ကိစၥႀကီးမို႕ သူ႕ကိုေျခာက္ေနတယ္ လုိ႕ပဲ ထင္ေနတုန္းပါပဲ ။

ဦးျမင္႕ေသာင္း မေလာေတာ႕ပါဘူး ။ သူ႕ခြန္အားနဲ႕ ဒီတူမႀကီး ခ်ဳပ္ျပီး ခၽြတ္ျပီး ရိုက္ခ်င္သလို ရိုက္လုိ႕ရပါတယ္ ။ ဒါေပမယ္႕ အဲဒီလုိ တခါတည္း ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္တာမဟုတ္ပဲ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာပါ လံုး၀ရိုက္ခ်ိဳးျပီး ေပ်ာ႕က်သြားေအာင္ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ လုပ္ပါေတာ႕မယ္ ။ ျမင္႕ေသာင္းဆိုတာ ရဲလုပ္လာတဲ႕ သက္တမ္းမွာ ဒီလိုပဲ အေႀကာမာပါတဲ႕ဆိုတဲ႕ သူေတြကို စစ္ေႀကာရင္း ခ်ိဳးခ်လာတဲ႕သူပါ ။

. . . “ ညည္းေျပာတယ္မလား သမီးကိုေကာ ဖင္ခၽြတ္ႀကည္႕ခ်င္ေနသလားဆုိ ။ ေအးခၽြတ္ခ်င္တယ္ကြ ။ နင္ရြဲ႕သလို ႏွာထျပီး နင္႕ဟာေတြျမင္ခ်င္လုိ႕ ေတာ႕မဟုတ္ဘူး ။ ညည္းေစာက္ရွက္ကြဲျပီး အခ်ိဳးေျပေအာင္ ။ မခၽြတ္ရဲေသးဘူး မယံုေသးဘူးမလား ” . . .
လက္ထဲက ႀကက္ေမႊးကို ေလထဲရမ္းႀကည္႕ရင္း တူမႀကီးရပ္ေနတဲ႕ ေနရာနဲ႕အနီးဆံုး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ခံုမွာ ထုိင္လိုက္ပါတယ္ ။ လက္လွမ္းလုိက္ ယံုနဲ႕တင္ ထိတဲ႕ေနရာေလာက္မွာပါ ။

. . . “ အင္း ခၽြတ္ရမွာ အေႀကာက္လြန္ျပီး အရိုက္ခံရမွာကို ေမ႕မသြားနဲ႕အုံး ။ ဟင္းဟင္း ငါကေတာ႕ ဖင္ကိုရိုက္ရင္ေတာင္ ညည္းအသက္အရြယ္နဲ႕ အရွက္ရမွာ စိုးလုိ႕ ေျခသလံုးေလးကို ၃ခ်က္ ၄ခ်က္ေလာက္ပဲ ရိုက္ေပးလိုက္မယ္ စဥ္းစားထားတာ ။ ခုေတာ႕လည္းဗလာက်င္းတဲ႕ တင္ပါးေပၚကို ျဖစ္ေတာ႕မယ္ ။ ညည္းဖင္ႀကီးကလည္း အယ္စတံုႀကီးပါ ဒီႀကက္ေမႊးေလာက္ေတာ႕ ခံႏုိင္မွာေပါ႕ မဟုတ္ဘူးလား ။ ညည္းအသက္၂၂ႏွစ္မလား ။ အဲေတာ႕ ညည္းအကုန္ခၽြတ္ျပီးရင္ ဖင္ေျပာင္ေျပာင္ အရိုက္ခံရမယ္႕ အခ်က္အေရအတြက္ကလည္း ၂၂ပဲ ။ ကၽြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ငါ႕သမီးအႀကီးမ ကိုေတာင္ ၁၂ႏွစ္ ထိပဲ ဖင္ခၽြတ္ေဆာ္ဖူးတယ္ ။ တူမႀကီးက်ေတာ႕မွ ၂၂ႏွစ္အရြယ္ၾကီးကို ဖင္လွန္တီးရေတာ႕မယ္ ။ ညည္းလည္း တခါမွလက္ဖ်ားနဲ႕ေတာင္ အတုိ႕မခံဘူးတာ ဒီအရြယ္ေရာက္မွပဲ ညည္းဖင္ထြားထြားၾကီး ခၽြတ္အရိုက္ခံရေတာ႕မယ္ ဆိုတာကေတာ႕ ျဖစ္ရေလ ယဥ္ယဥ္ရယ္ ” . . .

သူ႕ဘၾကီး သက္သက္ေျခာက္ေနတာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာကို စတင္လက္ခံမိျပီး ေက်ာရိုးတေလွ်ာက္ ေၾကာက္စိတ္နဲ႕ အတူတူ ေအးစိမ္႕သြားပါတယ္ ။ ထထြက္ေျပးဖုိ႕ ႏိႈးေဆာ္စိတ္ေတြ ရုတ္ျခည္းေပၚလာတာေၾကာင္႕ မ်က္စိက က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္နဲ႕ ေဘးဘယ္ညာကို ၾကည္႕ျဖစ္သြားပါတယ္ ။

. . . " ေျပးဖို႕ႀကံျပီလား ယဥ္ယဥ္။ ႀကိဳးစားမေနပါနဲ႕ကြာ ေျပးစရာ တေပါက္မွ မရိွေတာ႕ဘူး။ ကဲကဲ ညည္း မခၽြတ္ရဲေသးလို႕ ဒီအတိုင္းၾကီး ရပ္ေနျပီး ေညာင္းမွာ အတူတူ ထုိင္ထေလာက္ေတာ႕ လုပ္ေနသင္႕တာေပါ႕ " . . .
. . . “ မိႏြယ္ ညည္းလဲေညာင္းေရာ႕မယ္ ။ ဒီေဘးနားလာထိုင္ ညည္း မမေလး ကရွက္ေနေတာ႕ သူ႕ ဖင္နဲ႕အဖုတ္က ျမင္ရဖုိ႕က ႀကာအံုးမွာ ” . . .

အိမ္ေဖာ္မေလး မိႏြယ္ေလး တုန္ခ်ိတုန္ခ်ိနဲ႕ ဦးျမင္႕ေသာင္း ေဘးတခံုေက်ာ္မွာ လာထိုင္ပါတယ္ ။ ဘဘႀကီး ႀကည္႕ရတာေတာ႕ မမေလးကို တကယ္လုပ္ေတာ႕ မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာပါတယ္ ။ မ်က္ႏွာေႀကာ တင္းလွတဲ႕ မမေလးယဥ္ယဥ္လည္း အခုေတာ႕ မ်က္ရည္ေတြေ၀႕ ေနတဲ႕ဇီးရြက္သာသာ မ်က္ႏွာျဖစ္ေနျပီ ။ ဘဘႀကီးေျပာတာေတြကလည္း ဒဲ႕ဒိုးနဲ႕ ပက္စက္လြန္းလို႕ ေတာသူမိႏြယ္ေတာင္ နားထဲ မသက္သာလွဘူး ။

. . . “ ယဥ္ယဥ္ ေျပာေနတယ္ေလ ။ ေဘာင္းဘီမခၽြတ္ရဲေသးရင္ ထုိင္ထလုပ္ေနလုိ႕ ။ နင္ထုိင္ထလုပ္တာ ႀကာလြန္းလို႕ ငါပ်င္းျပီး စိတ္ေျပာင္းသြားေတာ႕ တမ်ိဳးျဖစ္တာေပါ႕ ။ ကဲကဲ နားရြက္ေလးကို ႀကက္ေျခခတ္ ဆြဲ ။ ညည္း ဒီေလာက္ေတာ႕သိပါတယ္ ။ ဆြဲေလနားရြက္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ” . . .
. . . “ ဖ်န္း ” . . . “ အ ” . . .
ေျပာေျပာဆုိဆိုပဲ ထိုင္လ်က္သားျဖင္႕ပင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ေနတဲ႕ ယဥ္ယဥ္႕ေပါင္လံုးၾကီး ေဘးဘက္ကို တခ်က္ လွမ္းရိုက္လုိက္ပါတယ္ ။ စိတ္ေျပာင္းသြားရင္ ဆိုတဲ႕ စာလံုးက တာအလြန္သြားပါတယ္ ။ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ႕ ယဥ္ယဥ္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက နားရြက္ ၂ဖက္ကို ကိုင္လုိက္တာနဲ႕အတူ

. . . “ ဟီး ဟီး ဟင္႕ ” . . .
တဟီးဟီး ထြက္လာတဲ႕ အသံၾကီးနဲ႕ အတူ ေ၀႕ေနတဲ႕ မ်က္ရည္ေတြ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ စီးႀကလာပါတယ္ ။ စိတ္ဓါတ္ခ်င္း တုိက္ပြဲမွာ ယဥ္ယဥ္ ရံႈးနိမ္႕သြားပါျပီ ။
. . . “ ကဲကဲ စေတာ႕ ” . . .

ေဘာင္းဘီခၽြတ္ရမွာ ထက္စာရင္ ထိုင္ထဆိုတာက ခေလး ကစားစရာသာသာပါ ။ မာနႀကီးလွတဲ႕ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေဆးေက်ာင္းသူေခ်ာႀကီး ယဥ္ယဥ္လည္း နားရြက္ဆြဲလုိ႕ ထိုင္ထလုပ္တဲ႕ ခေလးမေလး ဘ၀ကို တခါတည္း ေရာက္သြားျပီ ။

. . . “ မိႏြယ္ ဘယ္ႏွေခါက္လဲဆိုတာ ေသခ်ာ ႀကည္႕ျပီးလုိက္ ေရစမ္း ။ အသံထြက္ျပီးမွန္မွန္ေရ ” . . .
. . . “ ဟုတ္ ဟုတ္ ဘဘႀကီး . . . ၁ . . . ၂ . . . ၃ . . . ၄ . . . ၅ ” . . .

မိႏြယ္ အသံကိုႀကားရေတာ႕ ေရြးစရာမရိွလုိ႕ ထုိင္ထလုပ္ေနတဲ႕ ယဥ္ယဥ္႕ အသိေပးေနတာ နဲ႕အတူတူပါပဲ ။ သူ အင္မတန္ႏိုင္တဲ႕ အိမ္ေဖာ္မေလး လည္းသူ အခုလိုမ်ိဳး အရွက္တကြဲ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကို ငုတ္တုတ္ႀကီး ထုိင္ႀကည္႕ေနတယ္ ရိွေနတယ္ ဆိုတာ တရစပ္ သတိေပးေနသလိုပဲ ။ ေႀကာက္လန္႕တုန္လႈပ္တဲ႕ မ်က္ရည္ေတြအျပင္ အရွက္ေႀကာင္႕က်တဲ႕ မ်က္ရည္ေတြပါ ေရာေႏွာျပီး စီးေနပါတယ္ ။ မ်က္စိကို ေထာင္႕နားကပ္မိေတာ႕ သူ႕ကိုျပဴးျပီး ႀကည္႕ေနတဲ႕ မိႏြယ္နဲ႕မ်က္လံုးခ်င္း ဆိုင္သြားပါတယ္ ။ ေသးသိမ္ရွက္ရြံ႔မႈေတြ ပူသြားျပီး ခ်က္ခ်င္းပဲ မ်က္လႊာခ် လိုက္ပါတယ္ ။ အရင္က မိႏြယ္ဆိုတာ သူ႕ကုိမ်က္လံုးခ်င္းေတာင္ ေစ႕ေစ႕ဆုိင္ျပီး ႀကည္႕ရဲတဲ႕သူမဟုတ္ ။

ဦးျမင္႕ေသာင္းက ေတာ႕ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ထိုင္ႀကည္႕ေနပါတယ္ ။ အျဖဴေရာင္တီရွပ္ေလးေအာက္ ဖြံ႔ဖြံထြားထြား ရင္အစံုကေတာ႕ အထုိင္အထႏွင္႕ အတူ စည္းခ်က္ညီစြာ နိမ္႕တုန္ျမင္႕တုန္ လႈပ္ရွားေနသည္။

. . . “ မိႏြယ္ ညည္း မမေလး ထုိင္ထလုပ္တာ ဘယ္ႏွယ္႕လဲ ႀကည္႕လုိ႕ေကာင္းရဲ႕လား ” . . .
. . . “ ၄၃ . . . ရွင္ဘဘႀကီး . . . ၄၄ . . . ၄၅ ”
အထိုင္နဲ႕အထေပါင္းမွာ ဂဏန္းတခုေရရတာမုိ႕ ဦးျမင္႕ေသာင္းနဲ႕ ေျပာတာျပန္ေျဖဖုိ႕ေတာ႕ ေကာင္းေကာင္း အခ်ိန္ရပါတယ္ ။

. . . “ ေအာ္ ႀကည္႕ရတာ ဘယ္လုိေနတုန္းလုိ႕။ သည္အရြယ္ သည္ကိုယ္လံုးႀကီးနဲ႕ ခေလးေပါက္စေတြလုိ ထိုင္ထလုပ္ေနေတာ႕ေလ ” . . .
မိႏြယ္ အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲ ေရာက္ေလသည္ ။ ဘဘႀကီးကလည္းေမးေနျပီ ။ မမေလး ခုလိုအေျခအေန ေရာက္ေနေပမယ္႕ အရင္က တအားေႀကာက္ခဲ႕ရတဲ႕ အခံကရိွသလို ေနာက္လည္း ေတြ႕ေနရမယ္႕ သူေတြဆုိေတာ႕ ဘယ္ႏွယ္႕ေျဖရမွာတုန္း မသိ ။

. . . “ ငါေမးေနတာမႀကားဖူးလား ” . . . အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႕ ေျပာလိုက္ေတာ႕ မွ
. . . “ ၅၆ . . . ဟုတ္ ဟုတ္ . . .၅၇ . . . ရွက္ ရွက္စရာႀကီး ” . . .
. . . “ ေအးေပါ႕ ရွက္ရမွာေပါ႕ ။ ရွက္ရမွာက သူေလ ညည္းေကာ ေဘးကႀကည္႕ရတာ ဘယ္လုိေနတုန္း ” . . .
တူမႀကီးမ်က္ႏွာကို တည္႕တည္႕ႀကည္႕ေျပာေပမယ္႕ အခုအခ်ိန္မွာေတာ႕ တူမႀကီးက မ်က္လႊာ အျပီးခ်ထားျပီမို႕ ႀကက္ေျခခတ္ လက္၂ဖက္ႀကား မ်က္ရည္မ်ားနဲ႕ ရႊဲေနတဲ႕ မ်က္ႏွာကိုသာျမင္ရပါတယ္ ။ တဟီးဟီး ရိႈက္သံကေတာ႕ ပံုမွန္ထြက္ေနတဲ႕ အသံျဖစ္သြားပါျပီ ။

. . . “ ၆၀ . . . ဟုတ္ ရယ္ ရယ္စရာႀကီးပါ ဘဘႀကီး . . . ၆၁ . . . ၆၂ ” . . .
မိႏြယ္လည္း ဘယ္လုိလုပ္ ရႈပ္ရႈပ္ေထြးေထြးေတြ ေ၀႕လည္ေၾကာင္ပတ္ေတြ ေျဖႏိုင္မတုန္း ။ နဂိုကတည္းကမွ ပညာသိပ္မတတ္သူမို႕ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕ သူျမင္တာသာ တန္းေျဖပါေတာ႕သည္ ။
. . . “ ဟားဟားဟား ” . . .
သူ႕ဘႀကီးရဲ႕ ရယ္သံနဲ႕အတူ မိႏြယ္ရဲ႕ ရယ္စရာႀကီးပါဆိုတဲ႕ အသံက ယဥ္ယဥ္႕ ရင္ထဲ ထိထိမိမိကို မွန္ပါတယ္ ။
. . . “ သိပ္မၾကာမီ ဒီထက္ အျပန္ ၁၀၀ ရွက္ရ ရယ္ရအုန္းမွာ မိႏြယ္ရဲ႕ ” . . .
စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိပဲေနေန ခႏၶာကိုယ္က ပင္ပန္းမႈကိုစတင္ သတိျပဳမိလာပါျပီး ။ ဒူးထဲမွာ ေလးလံစျပဳလာျပီ ။ ထရထုိင္ရတာ ပိုခက္လာျပီ ။

. . . “ ၉၈ . . . ၉၉ . . .၁၀၀ ” . . .
. . . “ ကဲကဲ ခနရပ္ ဘယ္ႏွယ္႕တုန္း ေညာင္းေနျပီလား ။ ေမးရင္ေျဖေလ ” . .
. . . “ ဟီးဟီးဟီး ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ႕ ” . . .
. . . “ ေညာင္းလဲ ညည္း ေဘာင္းဘီမခၽြတ္ခ်င္ေသးဘူးမလား ။ ဆက္လုပ္ရမွာေပါ႕။ ကဲကဲ ဟုိဘက္လွည္႕ ျပီးဒီဘက္ေက်ာေပးလိုက္ ” . . .
တေရြ႕ေရြ႕လွည္႕သြားတဲ႕ ယဥ္ယဥ္ လံုး၀ေက်ာေပးအျပီး ။

. . . “ ကဲ ျပန္စျပီးလုပ္ေတာ႕ ” . . .
. . . “ ရွင္ ဘဘႀကီး ဟီးအီးအီး ” . . .
. . . “ ေအာ္ ညည္းက တဖက္တည္း လွည္႕လုပ္ေနေတာ႕ ငါေတာ႕ႀကည္႕ရတာ ပ်င္းလာျပီေလ ။ အခုလုိက်ေတာ႕ ညည္းတင္ပါးႀကီး တက္လိုက္က်နဲ႕လုိက္တဲ႕ လုပ္တာႀကည္႕ရေတာ႕ ပိုရယ္ရတာေပါ႕ ။ မဟုတ္ဘူးလား ။ ညည္းဖင္ႀကီးက ႀကီးလြန္းေတာ႕ ပိုေတာင္လႈပ္အံုးမွာ ” . . .
ႈႈႈဦးျမင္႕ေသာင္း စကားက ယဥ္ယဥ္႕ကိုယ္လံုးကို ခ်က္ခ်င္းကို ျပန္လွည္႕လာေစပါတယ္ ။

. . . “ ဟီးဟီး ဘဘရယ္ သမီး မလုပ္ပါရေစနဲ႕ ။ ဟီးအီး ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဟီးဟင္႕ ” . . .
ယဥ္ယဥ္ရဲ႕ ပထမဆံုးေတာင္းပန္စကားသံေႀကာင္႕ ဦးျမင္႕ေသာင္း ေက်နပ္သြားပါတယ္ ။ ဒီေကာင္မေလးေတာ႕ မာနလံုး၀က်ိဳးသြားပါျပီ ။

. . . “ ကဲေလ ခုနကမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က်ေတာ႕ လုပ္ျပီး ခုမွဘယ္ႏွယ္႕ျဖစ္တာတုန္း ” . . .
. . . “ သမီးေတာင္းပန္ပါတယ္ ဘဘရယ္ ဟီးဟီး ” . . .
. . . “ ဖင္ေပးလုပ္ရမွာ ရွက္တယ္ေပါ႕ ။ ညည္း ဖင္ထြားႀကီးနဲ႕ ေဘာင္းဘီအက်ပ္ေတြ၊ စကပ္အတုိေတြ က်ပ္ထုပ္ေနေအာင္၀တ္ျပီး လမ္းမွာ ဖင္ဆံုႀကီးတရမ္းရမ္းနဲ႕ လႈပ္ျပေလွ်ာက္ျပ ရတာႀကေတာ႕ မရွက္ဘူးလား ။ ဟင္ ေျဖအံုးေလ ” . . .
. . . “ ဟီးဟီးးဟင္႕ . . . သမီး မွားပါတယ္ ဘဘရဲ႕ ” . . .
. . . “ ကဲကဲ ကိုယ္႕တူမကေတာင္ေတာင္းပန္မွေတာ႕လည္း ငါလည္း တဆင္႕ေတာ႕ အေလွ်ာ႕ေပးရတာေပါ႕။ ညည္း ထုိင္ထအခါ ၁၀၀၀ ျပည္႕ေအာင္လုပ္ႏိုင္ရင္ ဖင္မခၽြတ္ရေတာ႕ဘူး ။ ဒါေပမယ္႕ အေခါက္၁၀၀ ျပည္႕တုိင္း ညည္းဖင္ၾကီးကို ႀကက္ေမႊးနဲ႕ ၁ခ်က္ရိုက္မယ္ ။ ကဲ ဘယ္႕ႏွယ္႕တုန္း ” . . .

ေရနစ္လွ်င္ ေကာက္ရိုးတမွ်င္ကိုပင္ ဆြဲမိဆြဲရာ ဆြဲႀကသည္ဆိုသည္႕ စကားမွာ အလကားမဟုတ္ ။ လူတိုင္း ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္နဲ႕ သာရပ္တည္ရုန္းကန္ လႈပ္ရွားႀကသည္မွာ ေလာကရဲ႕အမွန္တရားပါ ။ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္မရိွလွ်င္ မည္သူမွမရပ္တည္ႏိုင္ပါေခ် ။ အခုလည္း ယဥ္ယဥ္ တေယာက္အဖုိ႕ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေလး တခုေပၚလာပါျပီ ။ အခုအခ်ိန္က စျပီး ယဥ္ယဥ္႕ရဲ႕ ရုန္းကန္မႈအားလံုးက ထုိင္ထေခါက္ေရ ၁၀၀၀ ျပည္႕ေျမာက္ျပီး ခါး၀တ္ေဘာင္းဘီ ကိုခါးမွာျမဲေအာင္ ကာကြယ္ရပါေတာ႕မယ္ ။

. . . " ဘယ္လိုလဲ သေဘာတူလား " . . .
. . . " ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ႕ " . . .
ေခါင္းျငိမ္႕ရံုကလြဲလုိ႕ ဘာတတ္ႏိုင္အံုးမွာလဲ မယဥ္ယဥ္ဆုလတ္ ရယ္။